گِ. که تا چند ماه پیش تمام ساعت های شبانه روزش رو توی آزمایشگاهِ نور مهتابی و خاک گرفته به پای شبیه سازی مدل جدیدِ میکروپروسسور و روشِ جدیدِ تحمل خرابی مدارات دیجیتال می گذروند و وقتی می دیدیش فکر می کردی که به واقع زندگیش در چیزی جز کتاب خونه های مختلف زبان طراحی سخت افزار و حالا گاهی هم وزنه برداری ها و ورزش های آخر هفته اش خلاصه نمی شه، حالا یه پیانیست و گاهیم خواننده داره می شه کم کم. البته نه یه نوازنده حرفه ای، اما از طریقی کاملاً حرفه ای !
از وقتی از مدرسه به سر کار برگشته، تمام آخر هفته ها رو به طور جدی برای بازنوازی و بازخونی آهنگ های مورد علاقه اش روی پیانو، تمرین می کنه. 
به ویدئو های کارش که روی فیس بوک پست کرده نگاه می کنم. حتی وقتی که پیانو می زنه و یا آواز می خونه همون شکلیه. همون شکلی که اون پشتِ پارتیشن ها، پای کامپیوتر می نشست و کار می کرد. صاف، مثل آدم آهنی. با لباس های ساده اش که معمولاً یه تی شرت با عکس یا نوشته گیکی هست و شلوار ورزشیِ دو خطش.
نمی دونم چرا همیشه به نظرم عجیب و غریب می رسه. خودش و زندگیش. 
گِ اولین آدمِ واقعاً آمریکایی بود که از روز اولی که رسیدم اینجا، دیدم و شناختم. 
و به عنوان یه پدیده ناآشنا و قابل بررسی تا مدتها فکرم رو به خودش مشغول کرد و خواهد کرد.
نمی دونم چرا..
هروقت توی بحر زندگیش می رم، به معنیِ بودن خودم در جایی که هستم شک می کنم...

نوشته شده در دوشنبه 18 آبان ماه سال 1388ساعت 08:49 AM | نظرات (2)