می دونی..
من اون روزها به این کلیپ خیره می شدم و دائم چیزی توی دلم فرو می ریخت. نمی دونم اسمش چی بود. شاید یک جور حسرت. یک غم عمیق. به عمقی که نمی تونستم با هیچ زبونی به هیچ کسی ثابتش کنم.  
غمی که توی اون روزها و شب ها تجربه می کردم، رو هیچ وقت دیگه ای در مورد هیچ چیز یا کس دیگه ای در این دنیا نچشیده بودم. که اصولاً هیچ چیزِ این دنیا هیچوقت به نظرم اونقدر مهم و موندنی نیومد که بخواد این همه غم رو بذاره روی دلِ یه آدم. که اصولاً ارزش این همه غم ها رو نداره..
ولی می دونی... 
حرف س. رو هیچوقت یادم نمی ره که یه روز پای تلفنِ زرشکی رنگ، روی اون کاناپه حصیری کنار شوفاژ، توی تاریک روشنای اتاق بهم زد: زمان همه چیز رو حل می کنه.و زمان همه چیز رو حل کرد. که من، تو، ما، همه توی زمان محبوسیم. و زمان ما رو با خودش می کشه و به جلو می بره. _و خوب حالا دیگه می دونم، که شایدم بعدها ثابت شه که به عقب هم خواهیم رفت._
حالا هنوزم می تونم با شنیدن این کلیپ اون اشک های قدیم رو مزه مزه کنم. هنوزم شاید یه چیزی  از ته مونده خاطره اون روزها و سال ها میاد و توی یه گوشه کوچیکی از گلوم خونه می کنه. اما .. 
دیگه چیزی در درونم فرو نمی ریزه. دیگه هیچ غمی من رو به اون قعرِ عمیق فرو نمی بره.

آره.. زمان همه چی رو حل می کنه، آدم هایی که می بینی، اتفاقاتی که می افتن. حتی غذایی که می خوری و جاهایی که می ری. اونوقت یه روز به خودت میای و می بینی نشستی اونجا، روی کاناپه، کنار پ.، توی فاصله چندمتری با سببِ اون همه بغض، اون بزرگترین درد... و آروم تر از چیزی هستی که حتی خیالش رو هم می کردی. که دیگه نه حرفی مونده که بزنی. نه سوالی که جوابی براش بخوای. و نه دردی که براش بغضی کنی.
گاهی وقتها اینقدر دیر می شه و زمان می گذره، که همه چیز رو یکدفه باد می بره.
و اونوقته که چند ماه بعد، توی یک شبِ آروم، وسطِ زمستونِ خلوت شهر، با همون کلیپ قدیمی به خودت میای و می بینی داری از آخرین اتفاقِ قصه قدیمیت می نویسی. داری بالاخره ثبتش می کنی.
ثبت به تاریخی که لازم بوده گذر زمان حلش بکنه...